|
||||||||
|
The Fabulous Thunderbirds onder leiding van Kim Wilson vieren hun 50-jarig jubileum in stijl door te tekenen bij Stony Plain Records en hun eerste studioalbum, "Struck Down", in acht jaar uit te brengen. Door de steeds verslechterende diensten van de post - en duanediensten, is dit album dat vorig jaar verscheen nu pas met veel vertraging toegekomen en hebben we geen achtjaar, maar enkele maanden op deze plaat van deze legendarische Amerikaanse band moeten wachten. De oorsprong van deze opname was toen bluesgitarist Steve Strongman, die samen met Wilson en Glen Parrish coproduceerde, zes dagen lang samenwerkte om nummers te schrijven met Wilson, en deze negen co-writes die het album vormen samen met één covernummer staan nu op deze plaat. Hun chemie bleek zo sterk, zegt Kim, dat ze in de eerste drie dagen vijf nummers hadden gecomponeerd en nog eens 12 in de drie dagen erna. Tien van die composities staan op dit album, met fretwerk van Steve op acht van de nummers. The T-Birds zijn nog steeds een hecht kwintet dat nog steeds op tournee gaat met Wilson (mondharmonica, lead vocals), gitarist Johnny Moeller, toetsenist en gitarist Bob Welsh, drummer Rudy Albin en bassist/saxofonist Steve Kirsty. Het is geweldig om een band te horen die nog steeds traditionele blues speelt, en ondertussen hedendaagse stijlen mixt. De band is zes keer genomineerd voor een Grammy en twintig keer voor een BMA. Medeoprichter Kim Wilson is de enige constante van de band die in 1974 werd opgericht. De cast van leden door de jaren heen leest als een Blues Hall of Fame-lijst met Duke Robillard, Jimmie Vaughan, Fran Christina, Kid Ramos, Gene Taylor en Nick Curran onder hen. Hun album "Tuff Enuff" uit 1986 verkocht meer dan een miljoen exemplaren en bracht twee kleine hitsingles voort: de titeltrack en "Wrap It Up". Wilson zegt: "Ik denk dat Struck Down veruit mijn beste album is met The Fabulous Thunderbirds... " Anderen kunnen verschillen, maar het is duidelijk geworteld in blues en soul, weg van de rocktinten die eerdere inspanningen kenmerkten. Er zijn in totaal elf gasten, waarvan er vier op één track verschijnen. De eerste single, "Payback Time", bevat Wilson’s oude vriend Billy Gibbons van ZZ Top die de vurige gitaarsolo op zich neemt en achtergrondzang doet. Het nummer bevat de huilende mondharmonica van Wilson, en is meteen zijn belangrijkste harpsolo op de plaat. Daarnaast is het best mooi geschreven, dat elke volwassene kan begrijpen: het leven is een gratis ritje in onze jeugd en we moeten ervan genieten wanneer we kunnen, omdat we ervoor moeten betalen als we volwassen zijn. De uitwisselingen tussen deze twee maestro's is één van de beste momenten op de opname. Een andere verschroeiende gitaarsolo komt van Steve Strongman op de stuwende opener "Struck Down by the Blues". De krachtige shuffle die het nummer ondersteunt, heeft een traditioneel, maar toch modern gevoel. "Don't Make No Sense" levert veel Gulf Coast-aantrekkingskracht met Terrance Simien op accordeon en wasbord in de hoofdrol en Wilson die zijn onsterfelijke liefde voor een dame verklaart, maar anderzijds zijn ergernis over de manier waarop ze zijn genegenheid afwijst. De opvallende cover, Memphis Minnie's "Nothing In Rambling" is een andere akoestisch nummer, een mooie countryblues met als gasten: Bonnie Raitt (zang/gitaar), Taj Mahal (zang), Keb' Mo' (zang, slidegitaar) en Mick Fleetwood (drums/percussie). De vocalisten beschrijven in deze song dat ze van plek naar plek verhuizen en de drang voelen om te trouwen en te settelen, maar dat er veel problemen zijn. De kernband schittert op het uitdagende "Won't Give Up", een razendsnelle shuffle over het overwinnen van armoede. De band gaat verder voor de akoestische blues van "The Hard Way" met Wilson die een expressieve, overtuigde vocals levert, ondersteund door zijn bluesharp en gitaarlicks van Dean Schott. De shuffle, "Whatcha Do to Me" bevat Elvin en explodeert vanaf het begin terwijl het de effecten beschrijft die een vrouw op haar man heeft elke keer dat ze in de buurt is. Het vloeit over in "I've Got Eyes" dat het onderwerp gaande houdt, voordat het uptempo "That's Cold" waarin gitarist Moeller zich volledig laat gaan het einde van de relatie aankondigt en het langzame en gemakkelijke "Sideline" als afsluiter de noodzaak om in de actie te blijven benadrukt. Met gast Chris Ayries die harmonieert met Wilson terwijl Kirsty invalt met een gepassioneerde tenorsolo zorgt deze afsluiter voor de meest grandioze exit, die je zal versteld doen staan. The T-Birds hebben in het verleden tientallen albums uitgebracht, maar dit is misschien wel hun beste!
Struck Down Track Listing |